چقدر دوست داشتم يك نفر از من مي پرسيد چرا نگاه هايت انقدر

غمگين است...!؟ چرا لبخندهايت انقدر بي رنگ است...!؟ اما

افسوس ... هيچ كس نبود هميشه من بودم و من و تنهايي پر از

خاطره... اري با تو هستم ... با تويي كه از كنارم گذشتي... و حتي

يك بار هم نپرسيدي چرا چشم هايت هميشه باراني است