بعضی وقتا میشه دلم واسه اینکه یک ثانیه هم تو خونه باشم لک میزنه آرزو میکنم که کاشکی

الان خونه بودم  ولی وقتی که اومدم و جا خوش کردم و سختیایی که دور از خونه بودن رو

کشیدم رو یادم رفت دیگه از همه چیش بدم میاد . همه چیش آذارم میده . مثه الان دوست دارم

برم و حالا حالاها اینطرفا پیدام نشه . یکیه که تازگیا پیدا شده و میفهمه من چی میگم ، تا حالا

خیلی از این آدما به پستم خورده ولی خودم زیاد با اونا نموندم ، نه من با اونا موندم نه اونا با من

، ولی دوست دارم فعلاً حرفی از جدایی نباشه ، همه اینا که میگم دسته خوده آدمه . چه تنفر از

خونه چه موندن با یه بنده خدا

الان بعد از ۳ماه که اومدم و آپ کردم دوست داشتی نظرهم بده ، ضرر نمیکنی  

همیشه گفتم بازم میگم واسم دعا کنین